มีบางเสียงที่อยู่ในจิตใจคนเราแต่ไม่ควรพูดออกมา
ความเหนื่อย
ความอิจฉา
เค้าว่ากันว่าเหนื่อยได้แต่อย่าท้อ แต่ตอนนี้มีแต่ความท้อที่นำหน้าความเหนื่อย
ทุกครั้งที่เหนื่อยจะบอกตัวเองเสมอว่าเพื่ออะไร
แต่ทุกครั้งที่ท้อจะมองหาเพื่อนร่วมทางที่ยังฮึดสู้
บางทีคนเราก็ยังหลงอยู่ในวังวนโดยไม่รู้ตัว จึงไม่หาทางออก

บอกได้ว่ารู้สึกผิด แต่ครั้งนี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันวุ่นวายไปหมด
รู้ตัวอีกทีก็ไม่มีทางแก้ไข ไม่มีหน้าไปเจอ ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไร จนกระทั่งไม่มีเสียงที่จะพูดออกมา

สำหรับเรา ที่ตรงนั้นยังคงเป็นของเราเสมอ แต่รู้สึกกับมันน้อยลงจริงๆ
ไม่ได้เป็นเพราะเจออะไรใหม่ๆ ไม่มีเวลาให้มัน แต่เป็นเพราะเธอรับในสิ่งที่เราเป็นไม่ได้
มันจะอยู่ด้วยกันได้นานอีกแค่ไหน
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเกลียดกันขนาดนั้น
ถ้าสำหรับเธอมีคนที่ดีกว่าฉัน ที่ตรงนั้นเธอจะยกให้ใคร?
คราวนี้เธออาจะต้องเปลี่ยนจริงๆแล้ว เปลี่ยน ไม่ใช่ เพิ่ม เหมือนเคย
เพราะฉันกับเธอจะเป็นยังไงต่อไป? มันขึ้นอยู่กับเธอเท่านั้น