[หมายเหตุ: ไดอารี่นะงับวันนี้]

พูดถึงเรื่องชีวิตทั่วไปในช่วงนี้ มันช่างสุขีปรีดาอะไรอย่างนี้นะ

ได้พบกับเพื่อนที่จริงใจ มันซ่อนอยู่ในโคลนตมที่เหม็นเน่า

มันบอกเราว่า เพชรที่ซ่อนอยู่ในโคลนตม มันหายากนะ แต่ประกายของมันก็ยังเหมือนเดิม

เพชรอย่างมัน หนีไม่พ้นทั้งชีวิตต้องเจอโคลนตมทับถมอยู่ดี ต่อให้ย้ายไปที่ไหน

ต่อให้จบไปเข้าบริษัท เพราะสังคมสมัยนี้ มีแต่เพชรปลอม กับโคลนตม

ดังนั้นต้องฝึกให้เป็นเพชรที่อยู่ท่ามกลางโคลนตมอย่างปลอดภัยและมีความสุขให้ได้

อย่าได้หลงไปเป็นพวกโคลนตม อย่าหลงกิเลส อย่าหลงคำยุแยง

การเรียนดีขึ้น ได้อยู่กับคนดีดี  ก็ทำตัวดีตาม

เชื่อมั้ย? มีคนเกลียดเรานะ ขนาดที่ว่านั่งใกล้ไม่ได้ มองเห็นในสายตาไม่ได้เลย

เพิ่งมารู้เอาตอนนี้แหละ

แต่เราไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับเค้าเลย ชีวิตปกติสุขดี เพราะเราไม่ได้ทำความผิดอะไรกับใคร

คนที่จะเกลียดใครแค่เพราะว่า "ไม่รู้สิ เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้"

แล้วชีวิตเขาเป็นยังไงรู้มั้ย?

วันๆต้องมาเป็นเดือดเป็นร้อน ย้ายที่นั่งหนีเรา หยั่งกะผีกลัวพระ โจรกลัวตำรวจ

ต้องห้ามใจไม่พูดกับเรา แม้สิ่งที่เราพูดจะขัดแย้งกับความคิดเค้าก็ตาม

ในขณะที่เราจะพูดกับใครเท่าไหร่ก็ได้

มีครั้งนึงที่เราโดนตะคอกใส่ ปิดประตูใส่หน้า

เพื่อนในกลุ่มรุมกันด่าเค้า ว่าทำไมทำอย่างงี้ใส่เพื่อน

เราไม่ได้กระทบอะไรเลยสักนิดเดียว

สิ่งเดียวที่จะรู้สึกกับเขาได้ ก็แค่ "ความสงสาร"

สงสารว่า เค้าเรียนจบไปจะโดนเพื่อนหลอก โดนยุแยง แค่นี้ก็เชื่อแล้ว แล้วก็เป็นกระจก เป็นเกราะคอยแทงคนอื่นไปทั่ว

โดยที่ อีคนที่มันยุแยงน่ะ ใช้แกเป็นเครื่องมือ ตัวเองไม่ต้องทำอะไรเลย สบายใจ ลอยนวล

สงสารแกจริงๆว่ะ ไม่น่าเลย.....

เรื่องโชค

ตั้งแต่เกิดมาเราเป็นคนมีโชค

ไม่ใช่โชคด้านถูกหวย ลอตเตอรี่ หรือจับฉลากนะ

แต่ทุกครั้งที่โชคมา เราก็มักจะปล่อยมันไปเสมอเลย แทบทุกอย่าง ถ้าไม่มีใครบังคับให้รับไว้

ยิ่งช่วงนี้นะ อยู่ดีดีก็ได้ของฟรีมาเยอะแยะมากกกกก

อย่างเช่น ได้ตั๋วหนังฟรีมา ก็ไม่ไปดู ได้ไปผับที่ทองหล่อฟรี เพราะวันเกิดพี่เพื่อน ก็ไม่ไป จับฉลากได้เรียนอะไรสักอย่างเนี่ย ก็ไม่เอา ฯลฯ

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

เราคงเป็นคนที่ไม่ทะเยอทะยานในชีวิตเลยมั้ง

มันจะดีมั้ยนะ ที่ไม่ต้องไปแก่งแย่ง หรือซีเรียสว่าเราต้องได้คะแนนเท่าไหร่ ต้องได้ผู้ชายรวยๆ ?

แต่ในทางกลับกัน เราก็ไม่กระตือรือร้นที่จะทำ รู้สึกว่าทำไปแล้วมันไม่เห็นจะมีความสุขตรงไหนเลย

แต่ถ้าได้สิ่งเหล่านั้นมา เราก็ดีใจ ก็ชอบนะ

บ่นแค่นี้แหละ

เข้าใจแล้วว่าคนแก่ชอบขี้บ่น และเชื่องช้า เป็นเรื่องจริง