ในมุมมองของฉัน
ฉันจำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน จำทุกวันสำคัญ
ต่างกับเธอ เธอมักจำไม่ได้ ว่าเคยแสนดีแค่ไหน...
ฉันรู้มาตลอด ว่าเธอมีคนอื่น มีหลายคน ต่างสนใจในตัวเธอ
.....และเธอก็ไม่ปฏิเสธ
แต่ฉันก็ยอมโดนหลอก แกล้งไม่รู้
แค่เพียงเพราะ อยากให้เธอ หยุดหลอกฉัน ซักที
ฉันไม่เคยสนคนอื่น เพราะอยากแสดงความจริงใจให้เธอเห็น
ขณะที่เธอ เอาเวลาที่ศึกษาในตัวคนๆหนึ่ง ไปแจกจ่ายให้คนโน้น...คนนี้...
ตลอดเวลาที่เราเรียนรู้กันมา จนวันสุดท้าย ฉันพบว่า... เราไม่เคยรู้จักกันจริงๆเลย
เธอ ผิดนัด มาสาย ปล่อยให้รอ หายไปไม่บอก โกหก แอบเที่ยว บอกรักคนอื่น ไม่เท่าไหร่
........วันแตกหักครั้งแรก........
เธอบอกกับฉันว่า ขอไปแต่งงานกับคนๆหนึ่ง อย่างจริงจัง ขอเลิกกับฉัน
จากนั้น มันไม่ประสบความสำเร็จ เธอไม่เหลือใคร...
แต่คนๆนี้ก็ยังอยู่ รอเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ...
เธอจึง.......กลับมา ฉัน.... ให้อภัยเธอ โดยไม่ต้องมีคำกล่าวว่า "ขอโทษ"
มันเป็นเพราะ "ความรัก" ของฉัน มักมาพร้อมกับความให้อภัย
ตลอดเวลา เธอบอกจะเลิกกับคนอื่นให้หมด
.....เธอเลิกกับคนเก่า....... แต่เธอก็ยังหาคนใหม่ ......... มันไม่มีวันจบ ไม่มีวันสิ้น........
เมื่อความรัก ดำเนินมาคู่กับความอดทน ที่กำลังจะหมดไป........
ฉันรู้ดีว่าความอดทนมันเกินขีดจำกัดไปมากแล้ว
เกินที่มนุษย์คนนึงจะรับไหว
"ความเชื่อใจ" ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เธอเฝ้าทำลายมัน....
ถึงวันที่ฉันจากไป.... ฉันจึงหวังว่า "เธอจะเข้าใจฉัน"
##########################
ในมุมมองของเธอ
เธอบอกกับฉันว่า
เธอหวง และทะนุถนอมฉันมาก
หลังจากที่กลับมาคบกันใหม่ เธอหวังถึงขั้นจะสร้างครอบครัวอยู่ด้วยกัน
(แต่ข้อความที่ส่งหาว่ารักคนอื่น ไปหาคนอื่นที่คอนโด หมายความว่าอะไร)
ฉันอยากบอกเธอ.... ฉันรู้สึกดีใจมาก มากที่สุด ฉันรู้สึกว่า...
"ในที่สุด.....ความอดทนของฉันที่ผ่านมา มันก็ไม่ไร้ค่าแล้ว ในวันนี้.........เพียงแต่ว่า....
........ในวันที่มัน *สาย* เกินไปเสียแล้ว.........
ฉันตัดสินใจยุติความอดทนนี้ ที่ดูเหมือนเป็นคนโง่เหลือเกิน........
.......... ที่รัก ......... ฉันอยากบอกคุณ..........
........คุณจะเป็นคนแรก....และคนเดียว... ที่ฉัน "รัก" มากที่สุดในชีวิต และฉันจะรักคุณ "ตลอดไป"
ฝากเอาไว้....... อย่าทำร้ายใคร.... จนต้องได้ยินคำว่า "สายเกินไป" แบบที่ฉันต้องทำ....
